2012
05.09

[SF] SEUNGWOON - Review Lesson

Category: ♥ B2ST
SHORT FICTION SEUNGWOON – Review Lesson
Actor : Hyunseung X Dongwoon
Author : Lolita





ดงอุนเป็นเด็กที่พอมองกี่ครั้งๆก็ดูดีเสมอ ..

สายตาคมของฮยอนซึงจับจ้องตามร่างสูงโปร่งของมักเน่ที่กำลังยืนเต้นอยู่กับโยซอบ สายตาสองคู่นั่นมองตัวเองผ่านกระจกเงาของห้องซ้อม เพราะการซ้อมที่ยาวนานมาเกือบ 3 ชั่วโมงทำให้ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่มีเหงื่อผุดมาตามใบหน้า

ฮยอนซึงกลับเอาแต่มองดูเด็กที่ชื่อดงอุนคนนั้น

ไม่รู้ว่าใครสั่งใครสอนให้ดงอุนใส่เสื้อขาวตอนซ้อม ความจริงแล้วมันก็ไม่แปลกอะไรหรอกเพราะก็อาจจะมีคนอื่นใส่ แต่เพราะเหงื่อที่เปียกชุ่มจนเสื้อตัวขาวนั่นแนบแผ่นหลัง แถมเวลาที่เต้นแรงๆยังสะบัดซะจนเหงื่อสาดกระเซ็นอีก เด็กคนนี้ไม่ได้ไปฝึกวิชาหัดยั่วยวนหรอกใช่ไหม .. แต่คงทำเพราะไม่ได้ตั้งใจต่างหาก ..

"พอ .. พอก่อน .. แม่งเหนื่อย" โยซอบยกมือขึ้นเบรก มือจับเสื้อคอวีสีดำกระพือลมเพื่อคลายความร้อน ขณะที่ดงอุนยืนเอามือค้ำเข่าตัวเองหอบแฮ่ก

"ฮะ .. เหนื่อยจัง"

ว่าแล้วก็หันหน้ากลับมา ฮยอนซึงที่กำลังนั่งพักและจิบน้ำเกลือแร่อยู่หลังห้องซ้อมเลยเกือบจะพุ่งน้ำออกมาทันที เมื่อเสื้อด้านหน้าที่เขาแค่คิดเล่นๆว่ามันคงแนบตัวไม่ต่างจากด้านหลัง มันก็แนบจริงๆนั่นล่ะ เสื้อยืดสีขาวนั่นก็บางแสนบางจนต้องกะพริบตาให้ภาพมันชัดเจนขึ้นอีก แล้วก็ดูเหมือนอีกคนจะรู้ตัว เพราะแอบถลึงตาใส่เขาแล้วรีบวิ่งไปหาโยซอบทันที

ห้องซ้อมมันก็มีแค่นี้ .. ดงอุนคิดว่าจะหนีเขาพ้นรึไงกัน?

ฮยอนซึงยังไม่ได้ลุกไปหรอก เขามองสมาชิกในวงที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ตรงมุมห้องอีกด้าน ขณะที่เขานั่งนิ่งๆอยู่คนเดียวเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ แต่ไม่หรอก .. ดวงตาคมกริบนั่นจ้องมองเด็กตัวสูงคนนั้นนิ่งไม่ยอมละไปไหนเลย

"จะซ้อมต่อไหม?" เสียงดูจุนเอ่ยถามขึ้น ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา

"ผมจะไปฟิตเนสอ่ะ ไปไหมพี่ฮยอนซึง" กีกวังเอ่ยตอบแล้วหันมามอง เขาเลยพยักหน้าหงึกกลับไป

"กลับหอดีกว่า" จุนฮยองว่า ขณะที่คนตั้งคำถามอย่างดูจุนและโยซอบเหมือนจะเห็นด้วยกับตัวเลือกของจุนฮยอง เพราะงั้นก็เลยเหลือดงอุนที่เอ่ยพึมพำว่า

"ผมจะซ้อมอีกหน่อย .. เดี๋ยวกลับ"

พอได้ยินคำตอบแบบนั้นทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันไป ฮยอนซึงมองหน้าดงอุนที่เดินเลี่ยงออกไปเข้าห้องน้ำ ก่อนที่ฝ่ามือกีกวังจะลากเขาให้ออกไปจากห้องซ้อมเพื่อตรงไปยังฟิตเนสในบริษัทซึ่งอยู่อีกชั้น ขณะที่อีกสามคนที่เหลือกำลังเดินคุยกันอยู่

จนมาอยู่ในลิฟต์แล้วกีกวังกดชั้นที่จะไปฟิตเนส ส่วนดูจุนก็กดชั้นล่างสุดนั่นล่ะ ฮยอนซึงถึงได้มองผ่านประตูลิฟต์ ก่อนจะเห็นดงอุนที่เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อกล้ามสีขาว .. เขาได้แต่มองตาปรอย ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลงทันที



"เดี๋ยวมานะ"

ฮยอนซึงที่ตอนนี้ออกกำลังกายได้เหงื่อพอสมควรเอ่ยขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน ขณะที่กีกวังซึ่งกำลังนั่งยกดัมเบลอยู่ต้องละสายตาจากอุปกรณ์ออกกำลังกายเพื่อมองหน้าอีกฝ่าย คิ้วขมวดเป็นปมแล้วเอ่ยถามขึ้น

"พี่จะไปไหนอ่ะ"

"ไปหาดงอุน ไม่รู้กลับไปรึยัง?"

"ไปทำไมอ่ะ? ตะกี้มันส่งข้อความมาบอกผมแล้วว่าจะกลับด้วย เราจะกลับตอนไหนให้โทรไปบอก" กีกวังเอ่ยขึ้น ฮยอนซึงชะงักกึกแล้วหมุนตัวกลับมา

"อ๋อ .. ส่งข้อความมาบอกนายเหรอ?"

"อื้อ" กีกวังก้มหน้าลงยกดัมเบลต่อ ไม่ได้มองสีหน้าและแววตาขุ่นๆของอีกคนเอาซะเลย

"จะไปดูว่าซ้อมถึงไหนแล้ว เดี๋ยวจะไปซ้อมด้วย" คราวนี้ฮยอนซึงคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาเหมือนจะเลิกเล่นทันที จนกีกวังต้องลนลานเงยหน้ามอง รีบอ้าปากถามทันที

"เฮ้ย! จะไปเลยเหรอ? พี่ไม่เล่นแล้วเหรอ?"

"อื้อ .. เดี๋ยวพี่จะไปดูดงอุน นายจะไปตอนไหนก็โทรมาแล้วกัน"

ฮยอนซึงไม่ยืนรอตอบคำถามอีก เด็กนี่ชักจะเอาใหญ่แล้ว .. ตั้งแต่เขาแกล้งไปนิดๆหน่อยๆก่อนหน้านั้นก็เหมือนจะพยายามอยู่ห่างเขาไปเหมือนกัน ถึงจะเมนชั่นและคุยกันทางทวิตเตอร์ตามปกติก็เถอะ และด้วยความรีบฮยอนซึงเลยเดินเข้าลิฟต์กดชั้นที่เพิ่งจากมาในสภาพชุดวอร์มนั่นล่ะ

พอสัญญาณดังขึ้นว่าถึงชั้นที่ต้องการแล้ว ขายาวๆก็ก้าวออกมา ก่อนจะค่อยๆผ่อนฝีเท้าให้เบาเสียงลงเมื่อเดินใกล้ถึงห้องซ้อม ฮยอนซึงมองลอดผ่านช่องกระจกใสๆหน้าห้องเข้าไปด้านใน ก่อนจะเห็นดงอุนในชุดเสื้อกล้าม กางเกงวอร์มสีดำกำลังยืนมองตัวเองในกระจก แล้วก็เริ่มเต้นตอนที่เขาได้ยินเสียงเพลงลอดออกมา

ความจริงดงอุนไม่ใช่คนที่เต้นไม่เก่งหรอก แต่ฮยอนซึงว่าคงยังไม่อยากกลับหอแล้วก็อยากหลบเขานี่ล่ะเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้ดงอุนหมกมุ่นกับการเต้นมากเกินความเป็นจริงและความจำเป็น ดวงตาคู่สวยแทบจะแนบไปกับกระจกตรงประตู เมื่อเสื้อกล้ามที่เห็นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนมันแนบไปกับลำตัวของอีกคนจนเห็นเรือนร่างได้ชัดเจน ก่อนที่ดงอุนจะนอนแผ่ลงกลางห้องซ้อมด้วยความเหนื่อย

ฝ่ามือเรียวแตะลงบนลูกบิด ต้องขอบคุณเสียงเพลงที่ยังดังลั่นเลยทำให้ดงอุนไม่รู้สึกตัวขึ้นมาซะก่อน ฮยอนซึงชะโงกหน้ามองคนที่นอนแล้วปิดเปลือกตาเอาไว้นิ่งๆ ได้ยินแต่เสียงหอบหายใจของอีกคนและแขนที่ยกขึ้นเหมือนจะเหยียดยืดเส้นยืดสาย ฮยอนซึงเลยคว้าข้อมืออีกคนเอาไว้ ทั้งที่ยืนค้ำหัว แล้วนั่นก็ทำให้ดงอุนลืมตาโพลงทันที

"เฮ้ย!"

เสียงมักเน่ดังขึ้นพร้อมเปลือกตาที่เปิดออกกว้าง พยายามจะสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่กลับถูกฮยอนซึงจับเอาไว้แน่น แล้วก็เนียนนั่งลงข้างๆดงอุน พลางกดไหล่อีกคนให้นอนลงไปตามเดิม

"นอนพักเถอะ .."

"พี่มาได้ไง" ดงอุนถามแต่ไม่ยอมนอนแล้ว เขาดึงมืออีกฝ่ายออกจากไหล่ก่อนจะลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆฮยอนซึง

"ขึ้นลิฟต์มา"

"เรื่องนั้นรู้แล้ว .. หมายถึงไม่เล่นฟิตเนสเหรอ?"

ดงอุนตอบพลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตามไรผมและหน้าผาก ฮยอนซึงหันไปมองคนข้างกายแล้วอมยิ้ม ดงอุนเหงื่อเต็มตัวแต่เขากลับไม่ได้กลิ่นตัวอีกคนด้วยซ้ำ มองเห็นแต่คอขาวเพราะมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดเหงื่อออก ฝ่ามือเรียวเลยเอื้อมไปโอบรอบคออีกคนเข้ามาใกล้

"พี่จะทำอะไรน่ะ .." ดงอุนขืนตัวเกร็งแน่น สองมือดันอีกฝ่ายเอาไว้อย่างเกรงใจๆ ฮยอนซึงยักไหล่แล้วปล่อยมือ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"จะซ้อมไม่ใช่เหรอ? จะช่วย"

"ผมช่วยตัวเองได้"

"ช่วยตัวเองได้เหรอ .."

ฮยอนซึงเอ่ยทวนประโยคนั้น ขณะที่ดงอุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำท่าจะเดินไปเพื่อกดเลือกเพลงแต่กลับถูกคนที่นั่งอยู่คว้าข้อมือเอาไว้แล้วดึงแน่น สายตาคมหันกลับมามองฮยอนซึงที่นั่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วออกแรงกระตุกมือนิดหน่อยดงอุนก็เซจนถลามาด้านหลังจนแผ่นหลังปะทะกับแผ่นอกฮยอนซึง พร้อมสองแขนของอีกฝ่ายที่กอดหมับจากด้านหลังทันทีราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว คางเกยบนลาดไหล่ ได้กลิ่นเหงื่อโชยมาแตะจมูกแล้วก็พึมพำข้างหูอีกคนว่า

"ช่วยตัวเองไม่สนุกนะ"

"พะ .. พี่หมายถึงอะไรเนี่ย!"

คนตัวสูงบิดตัวออกมาจากอ้อมกอด แล้วหันมาขึงตาใส่ฮยอนซึง แก้มแดงเรื่อขึ้นก่อนจะเอ่ยเถียงออกมาเสียงดังลั่นห้องซ้อมและแทบจะดังกว่าเพลงที่เปิดเอาไว้ด้วยซ้ำ

"ลามกว่ะ!"

"คิดไปเองทั้งนั้น .." ฮยอนซึงหัวเราะแล้วเดินไปลากเก้าอี้ตรงมุมห้องมานั่ง ขณะที่ดงอุนเดินไปเปลี่ยนเพลง

"ซ้อมสิ .. ตรงไหนต้องแก้เดี๋ยวพี่จะบอก"

"ครับ .."

ดงอุนรับคำแล้วเดินไปเปิดเพลง Fiction ก่อนจะเริ่มซ้อมโดยมีฮยอนซึงเป็นคนคอยแนะให้ ผ่านไป 4 รอบ เหงื่อของอีกคนก็ยิ่งเยอะจนฮยอนซึงทนไม่ไหว เขามองนาฬิกาในไอโฟนแล้วก็เดินไปปิดเพลงจนดงอุนต้องชะงักแล้วขมวดคิ้ว

"ทำไมปิดล่ะ .."

"พอได้แล้ว ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จะได้กลับกัน"

"แต่ว่า .."

"ไม่มีแต่ .. จะอาบน้ำก่อนไหม?" ฮยอนซึงเลิกคิ้วเป็นคำถาม แต่ดงอุนกลับส่ายหน้าออกมา

"กลับไปอาบที่หอดีกว่า"

ว่าแล้วก็จะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองที่วางอยู่กับฮยอนซึง แต่พอเอื้อมมือไปคว้าสายกระเป๋า ฝ่ามือของฮยอนซึงก็จับหมับที่ข้อมือ

"หือ?" ดงอุนหันไปมองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ฮยอนซึงลุกจากเก้าอี้แล้วหันไปคว้ากระเป๋าดงอุน

"ไปอาบน้ำ .."

"ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวไปอาบที่หอ"

"เหงื่อนายโทรมมาก อาบน้ำให้สบายตัว"

"เดี๋ยวหลับบนรถแท็กซี่ .. ผมอยากอาบน้ำก่อนนอน"

"งั้นถึงหอค่อยอาบอีกรอบ"

"ก็ขี้เกียจอ่ะ"

"เดี๋ยวพี่อาบให้ .."

"ผมไม่อาบ! เดี๋ยวจะไปเปลี่ยนเสื้อเอง! ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลยนะ"

คราวนี้ดงอุนถอยไป 2-3 ก้าวทันที ก่อนจะหรี่ตามองฮยอนซึงอย่างไม่ไว้ใจเลยสักนิด ฮยอนซึงหัวเราะเบาๆออกมาแล้วเดินมากอดคอดงอุน แล้วโน้มมาใกล้ก่อนจะกดจูบลงที่คออีกฝ่ายหนักๆ ก่อนจะถอนออก มองเห็นขนอ่อนที่ลุกเกรียวขึ้นมาจนอดไม่ได้แล้วต้องกดจูบลงไปอีกรอบ

"อื้อ .. ไม่เอา .. ตัวผมมีแต่เหงื่อ"

ดงอุนผลักอีกคนออกพร้อมแก้มแดงๆ ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเขินๆแล้วดึงกระเป๋าสะพายของตัวเองมากอดเอาไว้ รีบเดินก้าวขาพรวดๆเตรียมจะออกไปจากห้อง แต่ฮยอนซึงไวกว่าเพราะคว้าเสื้อกล้ามตัวบางของอีกคนทันที ออกแรงดึงอีกรอบและคราวนี้ดงอุนก็ถอยหลังพรืดกลับมาทันที ก่อนที่เขาจะผลักอีกคนเข้าผนังห้องซ้อม ดงอุนรีบกอดกระเป๋าสะพายแน่น เบิกตาโตๆมองฮยอนซึงที่ยื่นหน้ามาใกล้

"เรา .. จะรีบกลับหอไม่ใช่เหรอ?"

"อืม .. รีบกลับหอ" ฮยอนซึงพูดแล้วก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ ปล่อยลมหายใจร้อนๆรินรดใบหน้าคมของอีกคนที่พยายามจะดิ้นหนีแต่ถูกกดเข้ากับผนังไปแน่นกว่าเดิม

"กลับหอ .. ปล่อยสิพี่ .."

"ขอจูบก่อน .."

ฮยอนซึงพูดจบก็ไม่ได้รอให้อีกคนตอบรับหรือปฏิเสธ ริมฝีปากกดจูบลงบนกลีบปากของอีกฝ่ายหนักๆแล้วถอนออก ก่อนจะกดจูบลงไปใหม่เมื่อเห็นดงอุนปิดเปลือกตาพริ้มไปแล้ว คราวนี้ฮยอนซึงเลื่อนมือที่จับไหล่อีกฝ่ายมาดึงกระเป๋าสะพายที่ดงอุนถือไว้เหวี่ยงไปอีกทาง ก่อนจะกดจูบลงไปหนักๆสลับกับฝ่ามือที่เลื่อนไล้ไปตามท่อนแขนของอีกคน

"อื้อ .. ไม่เอา .. ไหนแค่จูบ"

ดงอุนเริ่มจะดื้อขึ้นมาอีกเมื่อเห็นมือหนาเลื่อนไปที่ขอบกางเกงวอร์มยางยืดแล้วพยายามกระตุกแต่มันถูกพันไว้ด้วยเชือก ดงอุนถึงกับขำพรืดออกมา สองแขนจะผลักฮยอนซึงออกแต่คนเป็นพี่กลับดึงเชือกสีขาวที่เป็นปมออก

"เฮ้ย .. อื้อ"

ตาเบิกโพลงเพราะกางเกงที่เกาะขอบเอวอยู่ถูกรั้งลงอย่างง่ายดาย เพราะขาของฮยอนซึงที่แทรกเข้ามาและอ้อมกอดที่แนบเข้าชิดจนแผ่นหลังดงอุนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับผนัง สองแขนถูกฮยอนซึงตรึงเอาไว้หลวมๆ ริมฝีปากทักท้วงอะไรออกมาไม่ได้เมื่ออีกคนเอาแต่ปรนเปรอรสจูบพร้อมลิ้นร้อนที่สอดเข้ามาในโพรงปากจนมันไม่ว่าง ใบหน้าที่พยายามเบี่ยงหนีถูกฮยอนซึงดึงให้หันกลับมาอีกครั้ง เลยได้แต่ส่งเสียงอื้อให้ลำคออย่างไม่พอใจ

"นะ .. ไหน .. จะ .. จะ .. แค่จูบ .. อื้อ"

ดงอุนผลักแผ่นอกอีกคนออก ขมวดคิ้วเป็นปมแล้วยกมืออีกข้างมาปิดปากฮยอนซึงเอาไว้ เม้มริมฝีปากแน่นแล้วถลึงตามองอีกคน หายใจหอบน้อยๆจนแผ่นอกภายใต้เสื้อกล้ามนั้นกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนจะกำหมัดทุบที่ไหล่ของฮยอนซึงแรงๆ

"ปล่อย จะยอมอาบน้ำก็ได้"

"งั้นอาบพร้อมกัน"

"พี่ไม่เปื้อนเหงื่อ จะอาบทำไม!"

"ก็เดี๋ยวไง .. จะทำให้เปื้อนอย่างอื่นแทน"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มขึ้นแบบที่ทำให้ดงอุนเถียงไม่ออก เพราะถึงแม้จะขัดขืนยังไงอีกคนก็ต้องเอาชนะเขาให้ได้อยู่ดี เขาส่งเสียงประท้วงแต่สักพักเสียงที่ผ่านลำคอออกมากลับเป็นเสียงครางเบาๆ เมื่อริมฝีปากของฮยอนซึงค่อยๆพรมจูบไปทั่วหน้า ลิ้นร้อนไล่ไปตามโครงหน้าคมคายของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆตามลำคอและไหปลาร้าได้รูป มือหนาพยายามดึงรั้งเสื้อกล้ามสีขาวขึ้น พอดงอุนไม่ยอมให้ถอดก็เลยเลื่อนมาลูบไล้ติ่งไตสองข้างผ่านร่มผ้าที่กางกั้นแทน

"อื้อ .. ปะ .. ปล่อย .."

แม้จะทนแทบไม่ไหวแต่ดงอุนก็ไม่ยอมให้อีกคนรุกรานร่างกายเขาหรอก ฮยอนซึงจิ๊ปากอย่างขัดใจเพราะฝ่ามือเรียวของดงอุนพยายามผลักใบหน้าของเขาออกห่าง ทั้งร่างกายส่วนล่างมันฟ้องไปถึงไหนต่อไหนแล้วว่าทนแทบจะไม่ไหว

"นี่ .. ทำไมวันนี้ต้องส่งข้อความหากีกวัง ไม่ส่งหาพี่" ฮยอนซึงกระซิบถามพึมพำแล้วงับที่ไหล่ของดงอุน

"อ่ะ! ก็พี่ .. น่าหมั่นไส้ เฮ้ยนี่ฟังสิ! มือน่ะอย่าเลื่อนต่ำ!"

ดงอุนแหวเสียงดังออกมาเพราะคนที่ถามแล้วทำท่าจะรามือจากร่างกายเขากลับเลื่อนมือลงไปต่ำแถวกางเกงชั้นในที่ปกปิดส่วนล่างเอาไว้อยู่ ดวงตาที่ฉายแววเอาแต่ใจตัวเองตวัดมองดงอุนแล้วกดจูบที่ริมฝีปากหนักๆ

"ก็ใครใช้ให้ใส่เสื้อขาว เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว .."

"คนอื่นก็ใส่! นี่พี่ .. อื้อ .. พี่มองทุกคนที่ใส่เสื้อขาวล่ะสิ" ดงอุนว่ากลับบ้าง คราวนี้ฮยอนซึงยอมถอนริมฝีปากจากแผ่นอกอีกฝ่ายมามองหน้าคมคายที่เบือนตาหนี

"หันมามองหน้าพี่"

"ไม่มอง"

"ดงอุน .." เขาเรียกชื่อดงอุนเสียงต่ำแต่อีกคนกลับไม่ยอมหันมามอง

"ถ้าไม่หันมา .. พี่จะสอนนายอีกรอบนะ" ดงอุนรู้ว่าสอนของฮยอนซึงมันแปลว่าอะไร คราวนี้หันมาแล้วกำหมัดทุบเข้าที่ไหล่ของอีกคนแรงๆหลายทีติด

"พี่สอนทุกคนแบบนี้ไหม?"

"หา!"

"ก็ถามเนี่ย ก็ตอบสิ! พี่สอนแบบนี้ทุกคนไหม? พี่มองคนอื่นแบบที่มองผมรึเปล่า?"

"ย๊าห์! จะบ้าเหรอ นี่หึงพี่เหรอ?" ท้ายประโยคเสียงอ่อนลง มองดงอุนที่ไม่ยอมตอบคำถามแต่เม้มปากแน่น ก่อนจะบอกเสียงอ้อมแอ้มว่า

"แค่ไม่อยากให้พี่ทำกับคนอื่นแบบที่ทำกับผม"

"นั่นแหละเรียกหึง เรียกหวง .." ฮยอนซึงยิ้มอย่างถูกใจแล้วก็กดจูบแถวใบหู งับมันแล้วประคองหน้าดงอุนเอาไว้

"พี่จะสอนใครได้ .. สอนได้แค่ดงอุนนั่นแหละครับ"

"ให้มันจริงเถอะ"

"งั้นวันนี้เราทบทวนบทเรียนทั้งหมดเลยแล้วกันนะครับ"

"หา!"

"ไม่หาครับคนดี .. พี่จะรื้อฟื้นถือเป็นการสอบไฟนอลไงล่ะครับ .."

เอ่ยจบก็เอาแต่ใจตัวเองอีกรอบด้วยการกอดคนตัวโปร่งเอาไว้แน่น มือเลื่อนไล่ต่ำลงไปขณะที่ริมฝีปากยังวุ่นวายกับการสอดลิ้นเข้าไปในปากของเด็กดื้อที่ปากบอกว่าไม่ หัวก็ส่ายแถมเบี่ยงหนีไปมาแต่ร่างกายกลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้ามเพราะให้ความร่วมมือกับฮยอนซึงเป็นอย่างดี มือที่เลื่อนลงต่ำแล้วกอบกุมส่วนอ่อนไหวทำให้ดงอุนเผลอสะดุ้งจนกัดเข้าที่ไหล่อีกคนแรงๆ

"ดงอุนอ่า .. เจ็บนะเนี่ย"

"พี่แกล้งผม .. ฮึ่ก!"

กัดฟันเม้มแน่นแล้วก็ซบหน้าลงกับไหล่ของฮยอนซึง เพราะตอนนี้มือหนาและหยาบนั่นกำลังปรนเปรอความสุขให้ผ่านปลายนิ้วที่ดงอุนเคยคิดว่ามันสวย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมและหน้าผากจนฮยอนซึงต้องค่อยๆจูบซับให้ อีกคนเม้มปากแน่น มือที่ตอนแรกปัดป่ายไปมาก็เกาะไหล่ฮยอนซึงพลางจิกเล็บลง พอเริ่มได้ยินเสียงหอบหายใจกระชั้นเข้า ก็หยุดเอาซะดื้อๆ

"อื้อ .. ยะ .. หยุดทำไม"

ดงอุนเงยหน้าแล้วแหวใส่อีกฝ่ายด้วยเสียงสั่นเครือ คราวนี้ฮยอนซึงถอดกางเกงของตัวเองออกไปบ้าง กดจูบไปตามโครงหน้าของอีกคนแล้วก็ต้องประคองดงอุนเอาไว้เพราะเด็กตัวสูงแข้งขาอ่อนจนเกือบจะล้มลงไป ฮยอนซึงหัวเราะออกมาเมื่อค่อยๆให้ดงอุนนั่งพิงผนังห้อง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นพร้อมกับแววตาตัดพ้อและมือที่คว้ากางเกงจะมาสวม

"ย๊าห์!" พอฮยอนซึงตะคอกใส่ก็ปล่อยผ้าชิ้นนั้นลงทันที

ฮยอนซึงผลักอีกคนให้นอนลงกับพื้นห้องซ้อม ดงอุนก็ยอมทำตามแต่โดยดี แต่ก็มีแววตาขุ่นๆส่งมาให้เป็นระยะแต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก พอแผ่นหลังแนบลงกับพื้นห้องซ้อม ฮยอนซึงก็ค่อยๆแทรกกายเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่ายอย่างค่อยเป็นค่อยไป ฝ่ามือเรียวจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของฮยอนซึงแล้วมองเพดานห้องสีขาวที่มันดูจะพร่ามัวเมื่ออีกคนเริ่มขยับกายไปตามความปรารถนา

"อื้อ .."

ดงอุนส่งเสียงออกมาไม่เห็นภาษานัก กัดริมฝีปากล่างของตัวเองแล้วยกแขนขึ้นดึงอีกคนแล้วกอดอยอนซึงเอาไว้แน่น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นในห้องซ้อมจนเกือบจะดึงสวรรค์ ถ้าเสียงริงโทนของไอโฟนของดงอุนจะไม่ดังขึ้นเสียก่อน สองร่างชะงักกึก แล้วดงอุนก็จิกเล็บขึงตาให้ทำต่อให้เสร็จ แต่ฮยอนซึงกลับเอื้อมมือไปดึงไอโฟนสีดำออกมาจากกระเป๋าสะพาย

"พี่ฮยอนซึง!"

"รับสายกีกวัง บอกไปว่าอาบน้ำแล้วจะลงไป"

"อืม .. ฮัลโหล"

ดงอุนกดรับแล้วแนบมันเข้ากับหูก่อนจะกรอกเสียงลงไป ขณะที่กำลังรอฟังเสียงจากปลายสายก็ปรากฏว่าต้องเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียง เขาถลึงตาใส่ฮยอนซึงที่ค่อยๆขยับกายต่อ ดงอุนอยากจะเอ่ยต่อว่าออกมา แต่ในขณะนี้แค่จะบังคับเสียงไม่ให้สั่นและไม่ให้หลุดเสียงครางก็ยากพอแล้ว

"เสร็จหรือยังอ่ะ?"

"อ่ะ .. อื้อ .. ยะ .. ยัง .. อีกแป๊บครับ"

"เหรอ? เออ อีกนานไหม?"

"มะ .. ไม่นาน .. เดี๋ยวนะ!" ดงอุนเอาโทรศัพท์ออกห่าง มืออีกข้างเลื่อนไปแทรกตรงกลุ่มผมสีดำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วรีบคุยโทรศัพท์ต่อ

"อีก .. 20 นาที .. เดี๋ยวรีบลงไป อื้อ!"

ฮยอนซึงดึงไอโฟนมากดตัดสายแล้วกระแทกตัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผุดยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ดงอุน แลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะกดจูบที่มุมปากของคนที่อยู่ใต้ร่างอีกครั้งอย่างพึงพอใจ ดงอุนจิกเล็บลงกับแผ่นหลังอีกคนแล้วผลักฮยอนซึงออกไป แต่กลับถูกฮยอนซึงดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง กระซิบชิดริมใบหูนิ่มนั่นว่า

"ดงอุนอ่า .. เดี๋ยวไปลองทบทวนในห้องอีกรอบนะ"

จางฮยอนซึง .. ไอ้คุณครูไม่รู้จักพอเอ๊ย!

trackback URL
http://dzlolita.blog.fc2.com/tb.php/161-fc8d1c68
trackback:
ความคิดเห็น:
เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้
 
back-to-top